Πλουτάρχου βίοι, Αλκιβιάδης 37,1 (για το φύλλο εργασίας 7. Αλκιβιάδης)

Μετάφραση Και στον Αλκιβιάδη που έλεγε και συμβούλευε να αγκυροβολήσουν στη Σηστό, δεν έδιναν καμία προσοχή οι στρατηγοί, μάλιστα ο Τυδέας προσβλητικά του ζήτησε να φύγει. Γιατί δεν ήταν εκείνος, αλλά άλλοι οι στρατηγοί. Και ο Αλκιβιάδης επειδή υποπτεύθηκε κάτι για προδοσία μεταξύ τους, και σε γνωστούς του, όσο τον οδηγούσαν έξω από το στρατόπεδο έλεγε ότι, αν δεν τον είχαν φιμώσει (προπηλακίσει) με αυτόν τον τρόπο οι στρατηγοί μέσα σε λίγες μέρες θα ανάγκαζε τους Λακεδαιμόνιους να ναυμαχήσουν ακόμη και χωρίς τη θέλησή τους ή να χάσουν τα πλοία τους(δηλ. να ηττηθούν). Έδωσε μάλιστα σε μερικούς την εντύπωση ότι υπερηφανευόταν, σ’άλλους πάλι ότι μιλούσε λογικά, αν, παίρνοντας μαζί του Θράκες πολλούς ακοντιστές και ιππείς από την ξηρά πολεμούσε στο πλευρό τους και έκανε επίθεση στο στρατόπεδο των Λακεδαιμονίων. Και βέβαια ότι κατάλαβε καλά τα λάθη των Αθηναίων (ενν. στρατηγών)γρήγορα το απέδειξε η ίδια η κατάσταση.

Μετάφραση, Πλουτάρχου Αλκιβιάδης, κεφ35-36

Και η τελευταία κατηγορία σε βάρος του ήταν η εξής: όταν ο Λύσανδρος είχε σταλεί ως ναύαρχος από τη Σπάρτη και πλήρωνε τέσσερις οβολούς αντί για τρεις σε κάθε ναύτη από τα χρήματα που είχε πάρει από τον Κύρο, εκείνος (δηλ. ο Αλιβιάδης ) έδινε με το ζόρι τους τρείς οβολούς και έφυγε για να αγκυροβολήσει στην Καρία. Και ο Αντίοχος που έμεινε επιμελητής στα πλοία στο πόδι του Αλκιβιάδη, ήταν βέβαια ενάρετος κυβερνήτης, αλλά κατά τα άλλα ανόητος και υπερόπτης. Και, ενώ είχε πάρει διαταγή από τον Αλκιβιάδη να μην ναυμαχήσει, ακόμη κι αν επιτεθούν οι αντίπαλοι, περιφρόνησε τη διαταγή και αφού επάνδρωσε μία τριήρη έπλευσε για την Έφεσο και παραπλέοντας τα εχθρικά πλοία, έβριζε και προκαλούσε. Στην αρχή λοιπόν ο Λύσανδρος τον κατεδίωξε με λίγα πλοία, όταν, όμως, έφτασαν για βοήθεια οι Αθηναίοι, αφού κινήθηκε με όλα τα πλοία και νίκησε, σ κότωσε τον Αντίοχο και πήρε αιχμαλώτους πολλούς και πλοία και έστησε τρόπαιο. Μόλις τα έμαθε αυτά ο Αλκιβιάδης, αφού γύρισε στη Σάμο ανοίχτηκε με όλο το στόλο και προκαλούσε το Λύσανδρο. Στο Λύσανδρο όμως αρκούσε ότι είχε νικήσει και δεν ξανακινήθηκε για ναυμαχία. Και από όσους μισούσαν τον Αλκιβιάδη στο στρατόπεδο, ο Θρασύβουλος, ο γιός του Θράσωνα έφυγε για την Αθήνα για να τον κατηγορήσει. Και οξύνοντας τις αντιδράσεις έλεγε στο λαό ότι ο Αλκιβιάδης κατέστρεψε τα πράγματα και έχασε τα πλοία, επειδή νοιαζόταν μόνον για την εξουσία και αφήνοντας τη στρατηγία σε ανθρώπους που ήξεραν τα πάντα από φαγοπότι και ναυτικές βρισιές, για να μπορεί ο ίδιος να μαζεύει ανενόχλητος χρήματα περιπλέοντας και να τα τρώει με γυναίκες από την Άβυδο και την Ιωνία και να πίνει, τη στιγμή που οι εχθροί ήταν αγκυροβολημένοι λίγο πιο πέρα. Τον κατηγόρησαν και για τα τείχη που έκτισε γύρω από τη Βισάνθη για να είναι ασφαλής, επειδή δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να ζήσει στην πατρίδα του την Αθήνα. Και οι Αθηναίοι πεπεισμένοι εξέλεξαν άλλους στρατηγούς, σαν δείγμα της του θυμού και της αγανάκτησης απέναντί του.

Διόδωρος Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη, βιβλίο 13 κεφ.105

Και, αφού τους πλησίασε ο Αλκιβιάδης, τους είπε ότι ο Μήδοκος και ο Σεύθης, οι βασιλείς των Περσών, είναι φίλοι του και συμφώνησαν ότι θα του δώσουν μεγάλη ενίσχυση, αν θέλει να πολεμήσει με τους Λακεδαιμόνιους, γιαυτό αξίωνε να του δώσουν την αρχηγία, υποσχόμενος σε αυτούς ένα από τα δύο ή ότι θα αναγκάσει τους εχθρούς να ναυμαχήσουν (δηλ. το Λύσανδρο )ή ότι θα αγωνιστεί εναντίον τους μαζί με το πεζικό των Θρακών. Αυτά έκανε ο Αλκιβιάδης , επειδή επιθυμούσε να κάνει κάτι σημαντικό για την πατρίδα του και με την ευεργεσία του αυτή να ανακτήσει την αρχική του εύνοια. Οι στρατηγοί , όμως, των Αθηναίων, επειδή νόμιζαν για ό, τι κακό συμβεί θα κατηγορούσαν τους ίδιους, ενώ τα κατορθώματα θα τα προσάψουν όλα στον Αλκιβιάδη, βιαστικά τον πρόσταξαν να φύγει και να μην πλησιάζει πια στο στρατόπεδο

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΛΑΤΙΝΙΚΑ 2015 OI ΜΕΤΑΤΡΟΠΕΣ

ΜΕΤΑΤΡΟΠΕΣ Γ2γ Brutus ad eam obiurgandam venit 1. ut eam odiurgaret 2. qui eam odiurgaret 3. obiurgatum eam 4. ad eam obiurgandam 5. causa eam obiurgandi = causa eius obiurgandae (δε γράφουμε την τελική πρόταση, εφόσον διευκρινίζεται και κάνουμε υποχρεωτικά γερουνδιακή έλξη, αφού υπάρχει αντικείμενο σε αιτιατική πτώση ) Γ1α postquam Brutus vocatus est clamore ancillarum και στην ενεργητική φωνή χρησιμοποιώντας το ancillae ως υποκείμενο: postquam ancillae vocaverunt Brutum Γ1β quos fidos amicos habui, quos infidos? Γ1δ quod Traqunius dixisse fertur exulans Γ2α «Id exemplum sutōrem quendam incitavit, ut corvum docēret parem salutatiōnem»: Id exemplum sutōrem quendam incitat, ut corvum docat parem salutatiōnem. Γ2β. «Quodsi forte cecidērunt, tum intellegitur»: Μη πραγματικό στο παρόν: quodsi caderent – intellegeretur (Υποτ. Παρατατικού) Μη πραγματικό στο παρελθόν: quodsi cecidissent – intellectum esset (Υποτ. Υπερ.)

Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΆΓΝΩΣΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟ, ΘΟΥΚ. Α', 15(1-2)

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ ΒΙΒΛΙΟ Α’ ΚΕΦ.15, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ 15. Τοιαύτα λοιπόν υπήρξαν τα ναυτικά των Ελλήνων και τα παλαιά και τα νεώτερα. Οπωσδήποτε, όσοι έστρεψαν την προσοχήν και δραστηριότητα των εις αυτά, απέκτησαν σημαντικήν δύναμιν, όχι μόνον διά της αυξήσεως των εισοδημάτων των, αλλά και διά της επεκτάσεως της κυριαρχίας των επί άλλων. Διότι, πλέοντες κατά των νήσων, όσαι ιδίως δεν είχαν χώραν επαρκή, ήρχισαν να τας καθυποτάσσουν. Κατά ξηράν, όμως, κανείς πόλεμος δεν έγινε, τοιούτος, τουλάχιστον, από τον οποίον να προέλθη σημαντική αύξησις δυνάμεως, αλλ' όλοι όσοι τυχόν έγιναν, ήσαν πόλεμοι μεταξύ ομόρων, ενώ εκστρατείαι εις ξένας και μακρυνάς χώρας χάριν κατακτήσεως άλλων δεν επεχείρουν οι Έλληνες. Διότι ούτε με τα ισχυρότερα κράτη ετάσσοντο ως υπήκοοι, ούτε, εξ άλλου, ηνώνοντο εθελουσίως ως ίσοι προς κοινήν εκστρατείαν, αλλ' οι πόλεμοί των ήσαν μάλλον πόλεμοι μεμονωμένως διεξαγόμενοι από ένα γείτονα εναντίον του άλλου.