Μετάφραση, Πλουτάρχου Αλκιβιάδης, κεφ35-36

Και η τελευταία κατηγορία σε βάρος του ήταν η εξής: όταν ο Λύσανδρος είχε σταλεί ως ναύαρχος από τη Σπάρτη και πλήρωνε τέσσερις οβολούς αντί για τρεις σε κάθε ναύτη από τα χρήματα που είχε πάρει από τον Κύρο, εκείνος (δηλ. ο Αλιβιάδης ) έδινε με το ζόρι τους τρείς οβολούς και έφυγε για να αγκυροβολήσει στην Καρία. Και ο Αντίοχος που έμεινε επιμελητής στα πλοία στο πόδι του Αλκιβιάδη, ήταν βέβαια ενάρετος κυβερνήτης, αλλά κατά τα άλλα ανόητος και υπερόπτης. Και, ενώ είχε πάρει διαταγή από τον Αλκιβιάδη να μην ναυμαχήσει, ακόμη κι αν επιτεθούν οι αντίπαλοι, περιφρόνησε τη διαταγή και αφού επάνδρωσε μία τριήρη έπλευσε για την Έφεσο και παραπλέοντας τα εχθρικά πλοία, έβριζε και προκαλούσε. Στην αρχή λοιπόν ο Λύσανδρος τον κατεδίωξε με λίγα πλοία, όταν, όμως, έφτασαν για βοήθεια οι Αθηναίοι, αφού κινήθηκε με όλα τα πλοία και νίκησε, σ κότωσε τον Αντίοχο και πήρε αιχμαλώτους πολλούς και πλοία και έστησε τρόπαιο. Μόλις τα έμαθε αυτά ο Αλκιβιάδης, αφού γύρισε στη Σάμο ανοίχτηκε με όλο το στόλο και προκαλούσε το Λύσανδρο. Στο Λύσανδρο όμως αρκούσε ότι είχε νικήσει και δεν ξανακινήθηκε για ναυμαχία. Και από όσους μισούσαν τον Αλκιβιάδη στο στρατόπεδο, ο Θρασύβουλος, ο γιός του Θράσωνα έφυγε για την Αθήνα για να τον κατηγορήσει. Και οξύνοντας τις αντιδράσεις έλεγε στο λαό ότι ο Αλκιβιάδης κατέστρεψε τα πράγματα και έχασε τα πλοία, επειδή νοιαζόταν μόνον για την εξουσία και αφήνοντας τη στρατηγία σε ανθρώπους που ήξεραν τα πάντα από φαγοπότι και ναυτικές βρισιές, για να μπορεί ο ίδιος να μαζεύει ανενόχλητος χρήματα περιπλέοντας και να τα τρώει με γυναίκες από την Άβυδο και την Ιωνία και να πίνει, τη στιγμή που οι εχθροί ήταν αγκυροβολημένοι λίγο πιο πέρα. Τον κατηγόρησαν και για τα τείχη που έκτισε γύρω από τη Βισάνθη για να είναι ασφαλής, επειδή δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να ζήσει στην πατρίδα του την Αθήνα. Και οι Αθηναίοι πεπεισμένοι εξέλεξαν άλλους στρατηγούς, σαν δείγμα της του θυμού και της αγανάκτησης απέναντί του.