Πλουτάρχου βίοι, Αλκιβιάδης 37,1 (για το φύλλο εργασίας 7. Αλκιβιάδης)

Μετάφραση Και στον Αλκιβιάδη που έλεγε και συμβούλευε να αγκυροβολήσουν στη Σηστό, δεν έδιναν καμία προσοχή οι στρατηγοί, μάλιστα ο Τυδέας προσβλητικά του ζήτησε να φύγει. Γιατί δεν ήταν εκείνος, αλλά άλλοι οι στρατηγοί. Και ο Αλκιβιάδης επειδή υποπτεύθηκε κάτι για προδοσία μεταξύ τους, και σε γνωστούς του, όσο τον οδηγούσαν έξω από το στρατόπεδο έλεγε ότι, αν δεν τον είχαν φιμώσει (προπηλακίσει) με αυτόν τον τρόπο οι στρατηγοί μέσα σε λίγες μέρες θα ανάγκαζε τους Λακεδαιμόνιους να ναυμαχήσουν ακόμη και χωρίς τη θέλησή τους ή να χάσουν τα πλοία τους(δηλ. να ηττηθούν). Έδωσε μάλιστα σε μερικούς την εντύπωση ότι υπερηφανευόταν, σ’άλλους πάλι ότι μιλούσε λογικά, αν, παίρνοντας μαζί του Θράκες πολλούς ακοντιστές και ιππείς από την ξηρά πολεμούσε στο πλευρό τους και έκανε επίθεση στο στρατόπεδο των Λακεδαιμονίων. Και βέβαια ότι κατάλαβε καλά τα λάθη των Αθηναίων (ενν. στρατηγών)γρήγορα το απέδειξε η ίδια η κατάσταση.

Μετάφραση, Πλουτάρχου Αλκιβιάδης, κεφ35-36

Και η τελευταία κατηγορία σε βάρος του ήταν η εξής: όταν ο Λύσανδρος είχε σταλεί ως ναύαρχος από τη Σπάρτη και πλήρωνε τέσσερις οβολούς αντί για τρεις σε κάθε ναύτη από τα χρήματα που είχε πάρει από τον Κύρο, εκείνος (δηλ. ο Αλιβιάδης ) έδινε με το ζόρι τους τρείς οβολούς και έφυγε για να αγκυροβολήσει στην Καρία. Και ο Αντίοχος που έμεινε επιμελητής στα πλοία στο πόδι του Αλκιβιάδη, ήταν βέβαια ενάρετος κυβερνήτης, αλλά κατά τα άλλα ανόητος και υπερόπτης. Και, ενώ είχε πάρει διαταγή από τον Αλκιβιάδη να μην ναυμαχήσει, ακόμη κι αν επιτεθούν οι αντίπαλοι, περιφρόνησε τη διαταγή και αφού επάνδρωσε μία τριήρη έπλευσε για την Έφεσο και παραπλέοντας τα εχθρικά πλοία, έβριζε και προκαλούσε. Στην αρχή λοιπόν ο Λύσανδρος τον κατεδίωξε με λίγα πλοία, όταν, όμως, έφτασαν για βοήθεια οι Αθηναίοι, αφού κινήθηκε με όλα τα πλοία και νίκησε, σ κότωσε τον Αντίοχο και πήρε αιχμαλώτους πολλούς και πλοία και έστησε τρόπαιο. Μόλις τα έμαθε αυτά ο Αλκιβιάδης, αφού γύρισε στη Σάμο ανοίχτηκε με όλο το στόλο και προκαλούσε το Λύσανδρο. Στο Λύσανδρο όμως αρκούσε ότι είχε νικήσει και δεν ξανακινήθηκε για ναυμαχία. Και από όσους μισούσαν τον Αλκιβιάδη στο στρατόπεδο, ο Θρασύβουλος, ο γιός του Θράσωνα έφυγε για την Αθήνα για να τον κατηγορήσει. Και οξύνοντας τις αντιδράσεις έλεγε στο λαό ότι ο Αλκιβιάδης κατέστρεψε τα πράγματα και έχασε τα πλοία, επειδή νοιαζόταν μόνον για την εξουσία και αφήνοντας τη στρατηγία σε ανθρώπους που ήξεραν τα πάντα από φαγοπότι και ναυτικές βρισιές, για να μπορεί ο ίδιος να μαζεύει ανενόχλητος χρήματα περιπλέοντας και να τα τρώει με γυναίκες από την Άβυδο και την Ιωνία και να πίνει, τη στιγμή που οι εχθροί ήταν αγκυροβολημένοι λίγο πιο πέρα. Τον κατηγόρησαν και για τα τείχη που έκτισε γύρω από τη Βισάνθη για να είναι ασφαλής, επειδή δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να ζήσει στην πατρίδα του την Αθήνα. Και οι Αθηναίοι πεπεισμένοι εξέλεξαν άλλους στρατηγούς, σαν δείγμα της του θυμού και της αγανάκτησης απέναντί του.

Διόδωρος Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη, βιβλίο 13 κεφ.105

Και, αφού τους πλησίασε ο Αλκιβιάδης, τους είπε ότι ο Μήδοκος και ο Σεύθης, οι βασιλείς των Περσών, είναι φίλοι του και συμφώνησαν ότι θα του δώσουν μεγάλη ενίσχυση, αν θέλει να πολεμήσει με τους Λακεδαιμόνιους, γιαυτό αξίωνε να του δώσουν την αρχηγία, υποσχόμενος σε αυτούς ένα από τα δύο ή ότι θα αναγκάσει τους εχθρούς να ναυμαχήσουν (δηλ. το Λύσανδρο )ή ότι θα αγωνιστεί εναντίον τους μαζί με το πεζικό των Θρακών. Αυτά έκανε ο Αλκιβιάδης , επειδή επιθυμούσε να κάνει κάτι σημαντικό για την πατρίδα του και με την ευεργεσία του αυτή να ανακτήσει την αρχική του εύνοια. Οι στρατηγοί , όμως, των Αθηναίων, επειδή νόμιζαν για ό, τι κακό συμβεί θα κατηγορούσαν τους ίδιους, ενώ τα κατορθώματα θα τα προσάψουν όλα στον Αλκιβιάδη, βιαστικά τον πρόσταξαν να φύγει και να μην πλησιάζει πια στο στρατόπεδο